ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ», ΑΡΙΘΜΟΣ 32

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ» by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

ΓΙΝΕΣΑΙ ΤΟΥΡΚΟΣ ΔΙΑΚΟ ΜΟΥ, ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΟΥ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ;

«Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου ν’ αλλάξεις, να προσκυνήσεις στο τζαμί, την εκκλησιά ν’ αφήσεις;».
Ο Διάκος ως γνωστό του απάντησε:
«Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες να χαθείτε!
Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε ν’ αποθάνω».
................
Ε, σήμερα, ξέρετε τι θα του λέγαμε εμείς. Κάτσε, Ομέρ, να το κουβεντιάσουμε.
Αν δεν κουβεντιάσουμε πώς θα βρούμε χρυσή τομή και κοινό έδαφος!
Να κτίσουμε καλό κλίμα…
Εντάξει, δεν μας τα λένε όπως τα έλεγαν τότε, αλλά το νόημα είναι το ίδιο, μόνο οι αυταπτες μας άλλαξαν.

Τους ακούς και έρχεται αυτόματα στο μυαλό εκείνο του Αθανάσιου Διάκου, κατά το παραδοσιακό άσμα, που απάντησε στον Ομέρ Βρυώνη: «Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας μουρτάτες να χαθείτε». Του πρότεινε, λέει, για να μην τον σουβλίσει, να γίνει Τούρκος «την πίστη σου να αλλάξεις».

του Άριστου Μιχαηλίδη

Δεν έχουμε ασφαλώς εμείς τέτοια κότσια, από πού ως πού, ούτε πολέμους θέλουμε, ούτε ηρωισμούς. Καλά την έχουμε στις ήσυχες ζωούλες μας με το πληκτρολόγιο μπροστά μας να πυροβολούμε με ασφάλεια. Για όλους το λέω, ε, μην βγάζεις κι εσύ αναγνώστη την ουρά σου απ΄ έξω.

Όμως, όταν ακούμε σήμερα τι προτείνουν οι Τούρκοι, τουλάχιστον μερικοί από εμάς, μπορούν ακόμα να αντιλαμβάνονται πως επί της ουσίας δεν έχουν διαφορά από εκείνα που έλεγε ο Ομέρ Βρυώνης πριν 200 χρόνια. «Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου ν’ αλλάξεις, να προσκυνήσεις στο τζαμί, την εκκλησιά ν’ αφήσεις;». Ο Διάκος ως γνωστό του απάντησε: «Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες να χαθείτε! Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε ν’ αποθάνω».

Ε, σήμερα, ξέρετε τι θα του λέγαμε εμείς. Κάτσε, Ομέρ, να το κουβεντιάσουμε. Αν δεν κουβεντιάσουμε πώς θα βρούμε χρυσή τομή και κοινό έδαφος! Να κτίσουμε καλό κλίμα…Εντάξει, δεν μας τα λένε όπως τα έλεγαν τότε, αλλά το νόημα είναι το ίδιο, μόνο οι αυταπάτες μας άλλαξαν. Διάβαζα χτες, για παράδειγμα, τις δηλώσεις ενός σπουδαίου παράγοντα της τουρκοκυπριακής κοινότητας, του Εργκιούν Ολγκούν, πρώην διαπραγματευτή, ο οποίος αφού έλεγε τα γνωστά για τα δύο κράτη ως μόνη λύση, εξηγούσε ότι το κλειδί της λύσης είναι η ενεργειακή διασύνδεση.


«Η ενεργειακή διασύνδεση μεταξύ Τουρκίας – Κύπρου αποτελεί το κλειδί για την πολιτική λύση στην Κύπρο», έλεγε. «Το διασυνδεδεμένο ενεργειακό δίκτυο που θα υλοποιηθεί από κοινού από την Τουρκία, τη βόρεια και τη νότια Κύπρο και την ΕΕ θα προσφέρει πολλά πολιτικά και οικονομικά οφέλη» και «θα ανοίξει τον δρόμο για μια πολιτική λύση». Αλλά, πώς θα γίνει αυτό ενώ έχουμε κατοχή; Αν λυθεί πρώτα το πρόβλημα της κατοχής (και δεν πειράζει που το λένε «πολιτικό πρόβλημα»), όλα τα άλλα θα είναι πολύ απλά. Και θα βασίζονται μόνο στα συμφέροντα των κρατών. Όπως συμβαίνει σε όλες τις ειρηνικές γειτονιές του πλανήτη και με όλες τις λογικές ηγεσίες.

Δηλαδή, εκεί που τους λέμε ότι το πρόβλημα μας είναι η ανασφάλεια που μας δημιουργεί ο ρόλος της Τουρκίας στην Κύπρο, ο έλεγχος που θέλει να έχει σε όλη τη χώρα μας, μας ζητούν να της δώσουμε πρώτα τον έλεγχο του πιο μεγάλου μας προβλήματος (μετά την κατοχή), που είναι η ενέργεια. Κι αν διασυνδεθούμε ενεργειακά με την Τουρκία τότε θα ανοίξει ο δρόμος για πολιτική λύση.

Η οποία ποια θα είναι αφού θα ριζώσουμε τον ρόλο της Τουρκίας πάνω στα κεφάλια μας; Θα μας απαλλάξει από την παρουσία της όταν θα έχουμε δεχθεί να δεθούμε μαζί της όσο πιο σφικτά γίνεται; Πρώτα με την ενέργεια και μετά με το νερό. Και μετά με τους αγωγούς φυσικού αερίου. Και μετά με τις συμφωνίες για να γίνονται αυτόματα Κύπριοι υπήκοοι οι Τούρκοι υπήκοοι. Όσοι ήρθαν και όσοι θα έρθουν στο μέλλον.

«Το έργο αυτό θα είναι μια κίνηση που θα συνδέει την Τουρκία, την ΕΕ, τους Τουρκοκύπριους και τους Ελληνοκύπριους», λέει ο Ολγκούν. Ήδη, όμως, η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι έχουν συνδεθεί, έχουν δεθεί. Οι Ελληνοκύπριο τι ρόλο θα παίξουν στην πραγματικότητα; Θα βάλουν πλάτες για να συνδεθεί η Τουρκία με την ΕΕ. Ας το κάνουν κι αυτό. Αλλά, μετά από αυτή τη σύνδεση και όσες άλλες προτείνουν κατά καιρούς οι Τ/κ και η Άγκυρα (πολλές τις δέχθηκε η ηγεσία μας), οι Ελληνοκύπριοι οι οποίοι θα είναι η μειονότητα στην εξίσωση (η Τουρκία έχει πληθυσμό 85 εκατομμύρια –απλώς το θυμίζω), δεν θα είναι υπόδουλοι με την παλιά έννοια, θα είναι εξαρτημένα υποχείρια.

Όχι, δεν είναι το ίδιο με αυτό που έλεγε στον Διάκο ο Ομέρ Βρυώνης. Είναι χειρότερο. Διότι, έχουμε πια πολλούς Ελληνοκύπριους που σκέφτονται σαν Τούρκοι και θέλουν να δέσουν την Κύπρο με την Τουρκία. *Εκ του ιστολογίου «ardin-rixi.gr» της 22.11.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

«ΟΙ ΨΕΥΤΟΜΟΡΦΩΜΕΝΟΙ»

ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. Ό,τι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι` αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ` όλες τις εποχές. Στην αρχαία Ελλάδα τούς κοροϊδεύει πολύ άσχημα ο Αριστοφάνης, επειδή χρησιμοποιούσαν πάντα καινούριες και παράξενες λέξεις για να ξιπάσουν τον κόσμο. Και οι σοφιστές ήταν ένα είδος κουλτουριάρηδων της εποχής τους, γιατί έδωσαν πολλή σημασία στη γνώση και όχι στη σωστή κρίση.

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ, ΟΤΑΝ ΛΕΓΑΜΕ «ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων», νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.

ΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΟΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΔΕΣ είναι ψευτομορφωμένοι. Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ κατά βάθος δεν κατέχει τη γλώσσα και δεν τη χρησιμοποιεί σωστά.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ γλώσσα των κουλτουριάρηδων είναι ένα κουρκούτι από νεόκοπες λέξεις, από ξένες αμετάφραστες λέξεις και από λέξεις παρμένες από διάφορες επιστήμες, λ.χ. «η μεταστοιχείωση της ντεμί νομενκλατούρας». Μ` ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δεν βγάζουν νόημα ούτε αυτοί, ούτε φυσικά κι εμείς. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «δομή» που αναφέρεται στον χώρο, ενώ η λέξη «διαδικασία» αναφέρεται στον χρόνο. Τι θα λέγατε όμως αν ξαφνικά διαβάζατε «δομικές διαδικασίες» ή «διαδικαστικές δομές»;

ΡΩΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΤΙΣ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ, μα δεν μπόρεσε κανείς. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μπαρούφες. Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν οι δύο αυτές φράσεις, όταν στην καθεμία το επίθετο αναιρεί το ουσιαστικό; Αλλά τι θα λέγατε αν αυτή η φράση γινόταν ολόκληρη πρόταση; Διαβάστε λοιπόν: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου…». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ` αυτή τη φράση; Πρώτα πρώτα πόσοι ξέρουν τον όρο «μεταμοντέρνο»; Κι έπειτα, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον χώρο του «μεταμοντέρνου», εάν λειτουργήσουν ή δεν λειτουργήσουν οι «δομικές διαδικασίες»;

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ και γι` αυτόν που τα διαβάζει. Είναι αλαμπουρνέζικα. Και σκεφτείτε ότι, σαν κι αυτή τη φράση υπάρχουν χιλιάδες, που επαληθεύουν τα τρία χαρακτηριστικά των κουλτουριάρηδων: Πρώτον ότι δεν γνωρίζουν καλά τις λέξεις και τις έννοιές τους (κάποιος έγραφε τη λέξη «ενδιαίτημα» και εννούσε «ένδυμα»!), δεύτερον θέλουν να ξιπάσουν τους άλλους με διάφορες ακαταλαβίστικες λέξεις και τρίτον, δεν έχουν χωνέψει καλά αυτό που λένε. Χώρια που δεν τα καταφέρνουν ούτε και με το συντακτικό και μπερδεύονται.

ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΩΤΑ στο μυαλό. Πάντως μ` αυτά και μ` αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους, ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, ότι αφού αποδεχόμαστε την ερμητική γραφή ορισμένων ποιητών, γιατί να μην αποδεχτούμε και τον δυσνόητο τρόπο γραφής των κουλτουριάρηδων; Από μία άποψη, κι ο ποιητής θα έπρεπε, οποιαδήποτε τεχνοτροπία κι αν ακολουθεί, να γράφει κατά τρόπο κατανοητό, για να μπορεί ο αναγνώστης να τον καταλαβαίνει. Γιατί, τι να την κάνουμε την οποιαδήποτε ποίηση, όταν έχει κοπεί η γέφυρα της επικοινωνίας; Τι να τα κάνουμε τα ερμητικά ποιήματα, όταν δεν τα καταλαβαίνει κανείς; Κι αφού δεν μας λένε τίποτε, πώς είναι δυνατόν να μας συγκινήσουν;

ΒΕΒΑΙΑ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΟΤΙ γράφει για να εκφράσει τον εαυτό του, αν και πάλι θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ποιητής που εκφράζεται ερήμην του αναγνώστη, τι σόι ποιητής είναι; Και αν ο σουρεαλισμός στην πρώτη φράση το παραξήλωσε, τι να πούμε για τους σημερινούς σουρεαλιστές της αρπακόλλας, που γράφουν ό,τι τους κατέβει; Πάντως ο στοχαστής, επειδή δεν έχει καν τη δικαιολογία της έμπνευσης κι επειδή ο στόχος του είναι η συζήτηση με τον αναγνώστη, δεν θα έπρεπε να είναι ακαταλόγιστος σαν τους μοντέρνους ποιητές.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΜΠΛΟΥΤΙΖΕΤΑΙ η γλώσσα μας, ενώ η απλότητα και η σαφήνεια διατηρούν τη γλώσσα στάσιμη. Αν όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας γίνεται αιτία για να θριαμβεύσει η ακατανοησία, μήπως θα έπρεπε να προτιμήσουμε κάποιες φυλές της Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις;

Η ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΑΥΤΟΥ οφείλεται όχι μόνο στην ημιμάθεια των περισσότερων κουλτουριάρηδων αλλά και στον εγωισμό τους. Δεν θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί να ακούνε περισσότερο απ` όσο μιλάνε, να σκέφτονται περισσότερο απ` όσο γράφουν, και να περνούν κάθε πληροφορία από το κόσκινο της κρίσης.

ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΟ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΣ, να μη νομίζει πως αυτός τα ξέρει όλα και κανείς άλλος. Να μη λέει διαρκώς «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη» και τα συναφή. Μέσα σ` αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού, χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι και νεο-ορθόδοξοι.

*Ένα υπέροχο κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου για την ημιμάθεια και την υποκρισία. Ο ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος, γράφει ένα κείμενο για την ημιμάθεια και την υποκρισία. Εκ του ιστολογίου «zougla.gr» της 9.11.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗΣ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ»

 «Ὑποδηλώνει ἀλλότροπον “οἰκουμενικὴ ἑνότητα”»

Πολὺς λόγος γίνεται περὶ τῆς λεγόμενης «οἰκουμενικῆς προσευχῆς». Τὸ «οὐ δεῖ αἱρετικοῖς συνεύξασθαι» τὸ ἀντιπαρῆλθαν. Μάλιστα ὁ ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς «οἰκουμενική», ὁ ὁποῖος προσδίδεται στὴν συμπροσευχὴ μὲ τοὺς Παπικοὺς κυρίως, θεωρεῖται ὅτι ἀλλάζει τὴν ἔννοια τῆς συμπροσευχῆς μὲ ἑτεροδόξους. Ὁ ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς «οἰκουμενικὴ» δημιουργεῖ ἕνα ἀκόμα πρόβλημα. Μὲ τὸν ὅρο «οἰκουμενικὴ» γιὰ τὴν συμπροσευχὴ αὐτή, διαμφισβητεῖται ἡ οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἔτσι ὁμιλοῦμε καὶ γιὰ τὴν οἰκουμενικότητά Της. Τόσο ἡ καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ ἡ οἰκουμενικότητά της, ὁρίζονται θεολογικά, γεγονὸς ποὺ διασφαλίζει τὴν μοναδικότητά της. Ὡς ἐκ τούτου ἡ χρήση τοῦ ὅρου «οἰκουμενικὴ» γιὰ τὶς ἀνεπίτρεπτες συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικούς, ἀποτελεῖ ἐκκλησιολογικὴ στρέβλωση. Ὅταν ἀποκαλοῦν «οἰκουμενικὴ» τὴν συμπροσευχὴ μὲ ἑτεροδόξους, προσδίδουν ἄλλη ἔννοια τόσο στὴν οἰκουμενικότητα, ὅσο καὶ στὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν εἶναι λίγοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐκλαμβάνουν τὴν οἰκουμενικότητα, ὡς λειτουργοῦσα στὰ πλαίσια τοῦ λεγόμενου «Παγκόσμιου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» ἢ ἄλλων «Παγκόσμιων Χριστιανικῶν Φόρουμ», ὅπως καλοῦνται. Ἐκλαμβάνουν τὴν οἰκουμενικότητα ἐπίσης στὰ πλαίσια τῆς «Οἰκουμενικῆς Κίνησης» καὶ τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀποδεχόμενοι τὸν υπερπροβαλλόμενο Οἰκουμενισμό, κατ᾿ οὐσία στρεβλώνουν τὴν ἔννοια τῆς οἰκουμενικότητας τῆς Ἐκκλησίας. Τοιουτοτρόπως σχετικοποιεῖται ἡ ἔννοια τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Διαμφισβητεῖται διαφοροτρόπως ἡ ἔννοια τῆς ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας. Αὐτὸ ἀποτελεῖ ἐκκλησιολογικὴ στρέβλωση. Ὡς ἐκ τούτου θεωροῦν τὸν Οἰκουμενισμὸ ὡς ἀναγκαιότητα. «Ὁ σκοπὸς τῆς (Ἐκκλησίας) εἶναι ὑπερεθνικός, οἰκουμενικός, πανανθρώπινος»**, τονίζει ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς. Ὅταν ἀμφισβητεῖται ἡ οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀμφισβητεῖται ἡ καθολικότητά Της. Ἡ λεγόμενη λοιπὸν «οἰκουμενικὴ προσευχὴ» μὲ ἑτεροδόξους, ὑποδηλώνει ἀλλότροπον «οἰκουμενικὴ ἑνότητα» μὲ αὐτούς. «Ὅταν πάντες ὁμοίως πιστεύωμεν, τότε ἑνότης ἐστί», ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Μὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν «πιστεύωμεν ὁμοίως», γιατί νὰ γίνονται συμπροσευχές, καὶ μάλιστα νὰ καλοῦνται οἱ συμπροσευχὲς αὐτὲς «οἰκουμενικές», οἱ ὁποῖες παραπέμπουν σὲ μιὰ στρεβλὴ ἐξωεκκλησιαστικὴ «οἰκουμενικότητα»;

*Ἐφημερ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀριθμ. 2.447/ 12.5.2023, σελ. 2. Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, Θεολόγου. Ἐπιμέλ. ἡμετ. (**) «Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος», Ἀρχιμ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἐκδοτικὸς οἶκος «Ἀστὴρ» Ἀλ. & Ε. Παπαδημητρίου, 1987 Ἀθῆναι. *Αναδημοσίευση εκ του ιστοτόπου της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής εδώ.

ΜΝΗΜΗ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΤΣΙΦΑ (28.10.2018)

Το μαρτυρολόγιο είναι μια ψυχωφελής διήγηση, που δεν αφίσταται της πραγματικότητας, και η οποία ανέκαθεν ενθάρρυνε και εμψύχωνε τον υπόδουλο ελληνικό λαό. Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας γεννήθηκε την 3η Σεπτεμβρίου του 1983 μ.Χ. στο χωριό Βουλιαράτες της βορείου Ηπείρου από ευσεβείς γονείς, τον Ιωάννη και τη Βασιλική, οι οποίοι τον ανέθρεψαν με τα νάματα της χριστιανικής πίστεως. Η Δερόπολη, στην οποία ανήκε το χωρίο αυτό, ήταν το πνευματικό κέντρο των Ελλήνων της βορείου Ηπείρου, που αγωνίζονταν σκληρά και καθημερινά για να διατηρήσουν την πίστη τους στον Χριστό, την ελληνική τους γλώσσα και συνείδηση.

Τα χρόνια όμως εκείνα στην Αλβανία, η οποία κατείχε τις περιοχές αυτές της Ηπείρου, ήταν πολύ δύσκολα. Επικρατούσε φτώχεια και ανελευθερία. Εκκλησίες γκρεμίζονταν και χριστιανοί διώκονταν και βασανίζονταν. Σε ηλικία επτά ετών, ο Κωνσταντίνος με τους γονείς του μετακινήθηκαν νοτιότερα στην ελεύθερη Ελλάδα, προκειμένου να ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους ελεύθερα και εν νουθεσία Κυρίου.

Ο Κωνσταντίνος μεγάλωσε αλλά δεν ξέχασε ποτέ τον τόπο καταγωγής του, τον οποίο επισκεπτόταν συχνά, βοηθώντας και εμψυχώνοντας τους συγχωριανούς του. Ήταν το παλικάρι του χωριού. Οικοδόμος στο επάγγελμα, καταπιανόταν επιτυχώς με πολλές τεχνικές εργασίες. Όσο μεγάλωνε, τόσο συχνότερα επισκεπτόταν τους Βουλιαράτες, αλλά και στην Ελλάδα ήταν παρών σε κάθε εθνικό προσκλητήριο. Ήταν φιλότιμος, φίλεργος, φιλάδελφος και πάντα πρόθυμος να δώσει χείρα βοηθείας στον πλησίον του.

Το θαυμαστό ξυλόγλυπτο τέμπλο του Αγίου Αθανασίου στους Βουλιαράτες εκείνος το είχε επισκευάσει μετά από τις ζημιές που είχε υποστεί από ασεβείς. Σημαιοστόλιζε το χωριό του και γιόρταζε με την ψυχή του τις εθνικές επετείους, αλλά δεν παρέλειπε ποτέ να μελετά τους Πατέρες, την Παράδοση και τη Θεολογία της Εκκλησίας. Προσευχόταν θερμά νύχτα μέρα. Συχνά πεζοπορούσε μέχρι το ερειπωμένο Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου λίγα χιλιόμετρα πάνω από το χωριό του, όπου αγρυπνούσε προσευχόμενος στην Υπεραγία Θεοτόκο, δίνοντας λατρευτική ζωή και θεία λάμψη σ’ έναν έρημο τόπο.

Ο Κωνσταντής είχε πια φτάσει τα 35 έτη. Η παρουσία του όμως στα χωριά της βορείου Ηπείρου και κυρίως η δράση του υπέρ των θρησκευτικών και εθνικών δικαιωμάτων των συγχωριανών του ενόχλησε τον κυβερνήτη της Αλβανίας, Έντι Ράμα, ο οποίος δεν φημιζόταν για την αγάπη του στους χριστιανούς και στους Έλληνες. Έτσι, ένα πρωινό της 28ης Οκτωβρίου του 2018 μ.Χ., ημέρα εθνικής επετείου και με αφορμή τον σημαιοστολισμό του παρακείμενου ελληνικού στρατιωτικού κοιμητηρίου από τον ίδιο τον Κωνσταντή, ο Έντι Ράμα έστειλε μια ειδική και πάνοπλη ομάδα πραιτωριανών, η οποία τον κατεδίωξε στους γύρω λόφους και τελικώς τον σκότωσε.

Λέγεται ότι οι πρώτοι Αλβανοί αστυνομικοί, που έλαβαν εντολή να τον θανατώσουν πριν έρθει η ειδική μονάδα, δίστασαν να αφαιρέσουν τη ζωή από τον άκακο αυτό άνθρωπο του Θεού. Ο Κωνσταντίνος, με την γενναιότητα που τον διέκρινε καθ’ όλο τον βίο του, δεν κρύφτηκε, περίμενε τους διώκτες του σ’ έναν βράχο, κι όταν πλησίασαν, άνοιξε τα χέρια του διάπλατα σχηματίζοντας με το σώμα του το σχήμα του ζωοποιού Σταυρού, φώναξε «ζήτω η Ελλάδα» και παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο, λαμβάνοντας την ίδια στιγμή τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου.

Οι Αλβανοί κατόπιν πήραν το σώμα του Κωνσταντίνου και δεν το παρέδιδαν, όπως συχνά συνέβαινε και τότε επί οθωμανοκρατίας. Μετά από αγώνες και προσευχές, το τίμιο σώμα του Κωνσταντίνου επεστράφη στην οικογένειά του για να τελεστεί θεοπρεπώς η εξόδιος ακολουθία και η ταφή του την 8η Νοεμβρίου 2018 μ.Χ., ανήμερα των Αγίων Ταξιαρχών. Πλήθος συγκινημένων χριστιανών από όλο τον ελληνικό κόσμο παρευρέθη στους Βουλιαράτες εκείνη την ημέρα. Πολλοί απ’ αυτούς κατεδιώχθησαν επίσης από τις κρατικές αλβανικές αρχές, περνώντας τη νύχτα τους στα κρατητήρια.

Ο λαός μας τιμά την μνήμη του Κωνσταντίνου Κατσίφα από τους Βουλιαράτες την 28η Οκτωβρίου. Η διήγηση αυτή εν είδει συναξαριστή μπορεί να αποκτήσει και συνέχεια. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν είναι και λίγο να μεγαλώνει ο κατάλογος των νεομαρτύρων και εθνομαρτύρων μας. Είναι ευλογία, που πηγάζει απ’ την ορθοδοξία, και γεννά αισιοδοξία. Η ακλόνητη πίστη ορισμένων να αγωνισθούν και να θυσιασθούν χάριν των ιδανικών τους προκαλεί βαθύτατη εντύπωση σε μια εποχή, που νομίζει πως έχει ξεπεράσει τη θυσία και την αυταπάρνηση ως τρόπο ζωής.

Δεν είναι όμως και παράλογο. Διότι, αν δει κανείς τριγύρω του ψύχραιμα και χωρίς προκαταλήψεις, θα διαπιστώσει πως δεν εκλείπουν ούτε στην εποχή μας οι δοκιμασίες, η καταπίεση και οι διώξεις.

Στάθης Κεφαλούρος

Χιμάρα

*Εκ του ιστολογίου «Χιμάρα» της 28.10.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΤΟ ΟΞΥΜΩΡΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΣ

Σᾶς γράφω ἀπό Θεσσαλονίκη. Καί ἔχω νά σᾶς μεταφέρω ἐνδιαφέρουσες εἰκόνες. Καθώς τό τριήμερο πού ἡ πόλη ἑορτάζει ταυτόχρονα τόν πολιοῦχο της Ἅγιο Δημήτριο, τήν ἀπελευθέρωσή της ἀπό τούς Ὀθωμανούς τό 1912 καί τήν 28η Ὀκτωβρίου συνυπῆρχε διαρκῶς τό ὀξύμωρο. Ἡ Ἱστορία δίπλα στήν συγκυρία.

του Μανώλη Κοττάκη

–Ἀπό τήν μία οἱ χιλιάδες προσκυνητές στά λείψανα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τά ὁποῖα ἐπέστρεψαν στήν πόλη τό 1978 ἀπό τήν Ἰταλία ἐπί μητροπολίτου Παντελεήμονος τοῦ δεύτερου. Τότε πού βρέθηκαν στό ἀββαεῖο τοῦ Σάν Λορέντζο. Καί ἀπό τήν ἄλλη, λίγα χιλιόμετρα πιό κάτω ἀπό τόν Ἅγιο Δημήτριο, ἐκεῖ πού γεννήθηκε ὁ Μουσταφᾶ Κεμάλ, στό χῶρο τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου πού ἔγινε ἡ μεγάλη προβοκάτσια τοῦ Ὀκτάι Ἐγκίν τό 1955 (ἔδωσε τήν ἀφορμή γιά τό πογκρόμ εἰς βάρος τῆς ἑλληνικῆς μειονότητας τῆς Κωνσταντινουπόλεως), ἑκατοντάδες Τοῦρκοι ἐπισκέπτες νά περιμένουν ὑπομονετικά γιά νά δοῦν τόν χῶρο πού γεννήθηκε ὁ ἱδρυτής τοῦ τουρκικοῦ κράτους.

–Ἀπό τή μία οἱ Ἔφεδροι, πού ξεκίνησαν πεζοί ἀπό τό χωριό «Γέφυρα» γιά νά ἀναπαραστήσουν, πορευόμενοι ἐπί 25 χιλιόμετρα μέχρι τόν Λευκό Πύργο, τήν εἴσοδο τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στήν πόλη τοῦ 1912 (σέ αὐτό τό χωριό παρέδωσε εἰρηνικά τήν Θεσσαλονίκη στούς στρατηγούς μας ὁ Ταχσήν Πασᾶς), καί ἀπό τήν ἄλλη, στόν ἴδιο χῶρο, ἑκατοντάδες ἀμέριμνοι Τοῦρκοι ἐπισκέπτες καθιστοί στά παγκάκια, οἱ ὁποῖοι προφανῶς δέν γνώριζαν γιατί αὐτοί οἱ ἄνδρες ψάλλουν τόν ἐθνικό ὕμνο!

–Ἀπό τή μία ἡ ἐπίδειξη δύναμης τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων στήν καλύτερη παρέλαση πού εἴδαμε ποτέ τά τελευταῖα χρόνια, ἡ ὁποία εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά εἶναι γεμάτη ἀπό κόσμο ὅλη ἡ παραλιακή λεωφόρος Νίκης μέχρι τήν Νέα Παραλία καί τό «Μακεδονία Παλλάς» (τό πλῆθος μέ τήν ἔκτασή του θύμιζε τίς ἀλησμόνητες πολιτικές συγκεντρώσεις τῆς δεκαετίας τοῦ 1990), κόσμο πού φωτογράφιζε τά ἀεροπλάνα καί τά ἑλικόπτερα τῆς Πολεμικῆς μας Ἀεροπορίας, καί ἀπό τήν ἄλλη, μεταξύ αὐτοῦ τοῦ κόσμου, πολλοί Βούλγαροι καί Σκοπιανοί, πού μᾶλλον ἀγνοοῦσαν τί ἀκριβῶς συνέβαινε στήν παρέλαση πού ἦταν σέ ἐξέλιξη λίγα μέτρα πιό κάτω, στό «Μακεδονία Παλλάς».

Πού, στήν οὐσία, δέν ἐπρόκειτο γιά παρέλαση, ἀλλά γιά τήν σύναξη τοῦ Ἔθνους: Μακεδονομάχοι μέ τίς στολές τους, Σύλλογοι πού φέρουν τό ὄνομα τοῦ Παύλου Μελᾶ, Σύλλογοι πού φέρουν τό ὄνομα τοῦ ἥρωα τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 Ἐμμανουήλ Παππᾶ, ὁποῖος θυσίασε ὅλη τήν οἰκογένεια γιά τό ἔθνος, τό «Μακεδονία ξακουστή» στά χείλη ὅλων καί στή διαπασῶν, ἄνδρες μέ τή στολή τῶν ὑπολοχαγῶν τοῦ 1904, Πόντιοι μέ τό σύνθημα «Πόντος, Ἑλλάς, Μακεδονία», Βλάχοι, Σαρακατσάνοι, Ἠπειρῶτες, Κρῆτες, Ρουμελιῶτες, Θρακιῶτες, Κωνσταντινουπολίτες. Τό ὅλον Ἔθνος πανηγύριζε τά ἑλληνικά χώματα. Τήν ἀνάκτηση προαιώνιων ἑλληνικῶν ἐδαφῶν.

Ὀξύμωρο νά παρελαύνει τό Ἔθνος μπροστά σέ Βούλγαρους, Τούρκους καί Σκοπιανούς, οἱ ὁποῖοι ἐπισκέφθηκαν τό τριήμερο τήν σύγχρονη μητροπολιτική πρωτεύουσα τῶν Βαλκανίων. Μιά πόλη πού ἀποπνέει πλέον δυναμισμό καί στέκεται στά πόδια μόνη της. Εὔλογο μετά ταῦτα τό ἐρώτημα: Εἶναι ἡ Ἱστορία φυλακή; Μᾶς ἐμποδίζει σέ κάτι; Θά πρέπει νά τήν διαγράψουμε γιά τά εὐρώ τοῦ τουριστικοῦ συναλλάγματος; Μποροῦν νά συνυπάρξουν ὅλα μαζί; Ἤ μήπως πρέπει νά χαμηλώσουμε τούς τόνους καί νά ὑποστείλουμε τίς σημαῖες τῆς Ἱστορίας χάριν τῆς αὐξήσεως τοῦ… ΑΕΠ ;

Τήν ἀπάντηση τήν ξέρετε καί εἶναι βεβαίως «Ὄχι». «Ὄχι» τοῦ ἴδιου ἀναστήματος μέ αὐτό πού εἶπε ὁ Μεταξᾶς στούς Ἰταλούς. Προφανῶς καί οἱ λαοί δέν θέλουν τόν πόλεμο. Προφανῶς καί οἱ λαοί θέλουν τήν εἰρήνη.

Προφανῶς καί τήν θέλουν τόσο πολύ πού καμμιά φορά μετατρέπουν τίς ἱστορικές ἐπετείους σέ εὐκαιρία γιά ἀπόδραση, τριήμερο καί ἀναψυχή.

Δεκάδες Ἰσραηλινοί ἑόρτασαν τήν ἐπέτειο τοῦ Γιόμ Κιπούρ πρίν ἀπό μερικές μέρες στό Μικρό καί στό Μεγάλο Πάπιγκο. Δεκάδες Τοῦρκοι ἀποφεύγουν τήν νηστεία τοῦ Ραμαζανιοῦ καί τοῦ Μπαϊραμιοῦ μέ ἀποδράσεις στήν Ἀλεξανδρούπολη καί τήν Θεσσαλονίκη, τά τζαμιά τῶν ὁποίων ἐπισκέπτονται. Δεκάδες Ἕλληνες ἑόρτασαν τήν 28η Ὀκτωβρίου στό Παρίσι καί τήν Ρώμη.

Ὁ ἐπεκτατισμός καί ὁ ἀναθεωρητισμός ὅμως ἀγνοεῖ πολλές φορές τίς ἐπιθυμίες τῶν λαῶν. Γι’ αὐτό καί πρέπει νά προστατεύουμε τήν Ἱστορία μας. Τήν μνήμη μας. Καί ἄς φαίνεται τώρα ἀχρείαστη μπροστά στήν ἀνάπτυξη. Γιά νά θυμόμαστε ἀπό ποῦ ἐρχόμαστε. Γιά νά μήν ἀτονοῦν τά ἐθνικά ἀνακλαστικά. Γιά νά λέμε αὐτό πού εἶπε ὁ πιλότος δανειζόμενος τούς στίχους τοῦ Κωστή Παλαμᾶ: «γιά αὐτούς πού πέρασαν, γιά αὐτούς πού θά ἔρθουν». Συμπληρώνοντάς το μέ τό «κριτές μας οἱ ἀγέννητοι καί οἱ νεκροί». Γιά νά μήν εἴμαστε χαλαροί, γιά νά ἔχουμε φρόνημα καί νά μήν πιαστοῦμε στόν ὕπνο, ἄν -βάσκανος μοῖρα- ἔρθει ἡ στιγμή. Ἡ Ἱστορία δέν ἀνταλλάσσεται μέ εὐρώ. Οὔτε τό φρόνημα. Τά εὐρώ προστίθενται στούς ἐτήσιους ἐθνικούς λογαριασμούς, πού ἄλλοτε πᾶνε καλά κι ἄλλοτε ὄχι. Ἡ Ἱστορία τοκίζεται ὡς ἐθνικό κεφάλαιο στήν συνείδηση τῶν πολιτῶν. Δέν εἶναι ἄσκοπη ἡ ἐπένδυση σέ αὐτήν λοιπόν, ἀλλά ἐπιβεβλημένη!

Καί κάτι τελευταῖο. Δέν μπορεῖς νά τεμαχίσεις τήν Ἱστορία καί νά τήν ξεχωρίσεις ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία εἶναι συνυφασμένη μέ τήν ἐθνική ταυτότητα. Ὁ Ἅγιος Δημήτριος, προερχόμενος ἀπό ἀριστοκρατική οἰκογένεια τῆς πόλεως, ὑπῆρξε καί ὁ Ἅγιός της καί ὁ προστάτης της καί ὁ ἀπελευθερωτής της. Καθώς ἡ ἀπελευθέρωση τῆς πόλεως τό 1912 συνέπεσε μέ τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του! *Εκ της ηλεκτρονικής «ΕΣΤΙΑΣ» της 30.10.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΚΑΙ ΟΛΟ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ...

Όλο μιλάμε και μιλάμε και μιλάμε. Τελευταία μιλάμε πολύ. Μιλάμε πολύ και φωνάζουμε πολύ μέσα από σταθερά, μέσα από κινητά, μέσα από υπολογιστές, μέσα από ραδιόφωνα, μέσα από τηλεοράσεις, μέσα από αυτοκίνητα, στα σπίτια μας, στους δρόμους, όλοι συνεχώς μιλάμε. Όλοι με έντασι προσπαθούμε κάτι βαθύτερο να πούμε που δε λέμε. Μιλάμε αδιάκοπα για κάθε τι. Πλέον τα έχουμε ακούσει όλα, τα έχουμε δει όλα!

Ευκαίρως ακαίρως μιλάμε πολύ. Πολύ περισσότερο από όσο σκεπτόμαστε. Λέμε περισσότερα από αυτά πού θέλουμε, και δε λέμε αυτά που θα έπρεπε. Υπάρχει σοβαρό έλλειμα ουσίας, πνευματική φτώχεια, πολύ χαμηλό επίπεδο ζωής. Συγχρόνως μέσα από τα λόγια μας, βγαίνει λαχάνιασμα, άγχος, γιατί ποτέ δε φτάνει ο χρόνος. Μια υπερέντασι, μια έρευνα αφορμής να νευριάσουμε, να μαλώσουμε, να σφαχτούμε. Κι όλο μιλάμε και μιλάμε με θυμό, σαν να είμαστε αδικημένοι.

Σα να προειδοποιούμε μη μας βλάψουν. Ευερέθιστοι στην oδήγησι, καχύποπτοι στις συναλλαγές, αμφισβητίες απέναντι σε όλους και σε όλα, απομονωμένοι, παραμελημένοι, ξεχασμένοι, εχθροί των άλλων, αποστασιοποιημένοι και διαρκώς επιφυλακτικοί. Διαμαρτυρόμαστε για όλα, εκφράζοντας αγανάκτησι και προβληματισμό, όλης μας της ψυχής το βρασμό, έντονη αποδοκιμασία για πρόσωπα, για θεσμούς, που τι θέλουμε κι όλο μαλώνουμε, αλλά πάλι μιλάμε και μιλάμε και μιλάμε.

Διαβάζοντας καλύτερα τα φαινόμενα, επισημαίνουμε ότι περίσσεψαν τα λόγια μας γιατί φτώχυναν τα αισθήματά μας. Εις μάτην προσπαθούμε σήμερα να συζητάμε ψάχνοντας απεγνωσμένα να συναντήσουμε καρδιές. Οι πόρτες είναι κλειστές. Εδώ και καιρό τα συναισθήματα ξενοίκιασαν από τα ζεστά δωμάτια της ψυχής. Ζουν ορφανεμένα, ξενιτεμένα σ’ όμορφες προτάσεις, στα ωραία λόγια που πολύ μας αρέσουν για να μιλάμε και να μιλάμε. 

Περίσσεψαν τα λόγια μας, για να καλύψουν τα χρέη, την πτώχευσι των ανθρωπίνων αισθημάτων. Εισροή πληθώρας εγκεφαλικού κεφαλαίου, δημιούργησε χαοτικό έλλειμα και ψύχρα στα θερμά μέρη της ψυχής. Επεκτάθηκε η δυναστεία της γνώσεως και πάγωσε τους χώρους της καρδιάς. Έτσι πλήθυναν και τα λόγια μας, για να φανερώνουν ότι είναι άδεια, ξενοίκιαστη η ζωή.

Όσο περισσότερο ακάθεκτα συνεχίζουμε να μιλάμε, τόσο διαπιστώνουμε ότι λιγότερο αγαπάμε. Προσπαθώντας να δώσουμε στους άλλους να μας καταλάβουν καλύτερα, πόσο άσχημα αισθανόμαστε, πόσο δύσκολα περνάμε, με την ακατάσχετη πολυλογία μας γινόμαστε κουραστικοί. Μιλάμε για κόπωσι, μιλάμε για προβλήματα, μιλάμε για τα ψυχολογικά μας, για την ταλαίπωρη ζωή μας, που δεν μας καταλαβαίνουν οι άλλοι, που εμείς δεν φταίμε, που εμείς προσπαθούμε, που όλοι μας πολεμάνε, και δώστου όλο μιλάμε, και μιλάμε… Κι ενώ θέλουμε να κοινωνήσουμε με τον άλλο, τελικά τον κυνηγάμε…

Από την άλλη μόνοι μας, όσο περισσότερο προσπαθούμε να διερευνούμε καλύτερα τα μέρη του εαυτού μας, τόσο μπερδευόμαστε, διακρίνοντας μέσα μας σφιχταγκαλιασμένες τη λιακάδα με τη συννεφιά, την εκτίμησι με την κατάκρισι, την αρετή με την κακία, την πίστι με την απιστία, τη χαρά με τη δυστυχία. Κι ενώ απορούμε με την κατάστασι, αρχίζει να μας τρώη μια καλή ανησυχία. Σε μια καθαρά προσωπική προσπάθεια, μόνοι μας, αποφασίζουμε να ακουμπήσουμε το κεφάλι μας στο τζάμι της ψυχανάλυσης.

«Ζουλώντας τη μύτη μας», βλέπουμε μέσα με δέος σε διάφορες θέσεις, να σιγαναπνέουν ναρκωμένα τα απωθημένα μας… Σκιαζόμαστε και σταματάμε απότομα όλο να μιλάμε… Είναι απίστευτο να βλέπης την κρυμμένη σου πραγματικότητα… τα προσωπικά σου αποκτήματα, έτσι τόσο δύσμορφα, αναπαυμένα, θρονιασμένα μέσα σου, να ψιλοροκανίζουν το δέντρο της ζωής. Ούτε καν τα είχαμε φαντασθεί! Κι αυτά ανενόχλητα όλο μασάνε και μασάνε…

Τρομαγμένοι από τη συνάντησι μαζί τους, βαριανασαίνουμε… θολώνοντας όλο και πιο πολύ με τα αγχωμένα χνώτα μας την oρατότητα στο τζάμι, και καθόλου δε μιλάμε. ΔΕ ΜΙΛΑΜΕ… Μπροστά στο θαμπωμένο ορίζοντα της ψυχής σταματάμε! Δεν αντέχουμε άλλο να στεκόμαστε κατάντικρυ με την αλήθεια μας. Βλέποντας την παράλληλη πραγματικότητα, τα αναισθητοποιημένα εσώψυχά μας, τραυματισμένα να σπαρταράνε και με διάφορους τρόπους να πονάνε, όλο και πιο πολύ φοβόμαστε και ζαλιζόμαστε με την κατάντια μας, με τα χάλια μας… αγναντεύοντας το χάος, το απύθμενο σκοτεινό παλάτι των παθών, τη βασιλεία της φθοράς, την μεταπτωτική κόλασι μέσα μας. Πολύς φόβος, αβεβαιότητα, ανασφάλεια… λιποψυχάμε. Κι από την τρομάρα μένουμε άφωνοι… Σιγά σιγά, όμως, αρχίζουμε να μιλάμε, κι όσο φέρνουμε την εικόνα στο μυαλό μας με συνειδητή προσπάθεια, όλο και λιγότερο μιλάμε κι όλο και πιο πολύ ΔΕ μιλάμε.

Να, γιατί σήμερα συνέχεια μιλάμε. Επειδή κατά βάθος θέλουμε να εκφράσουμε ότι ψυχικά πεινάμε και διψάμε και πονάμε. Επειδή είμαστε αποπροσανατολισμένοι, ταραγμένοι, ταυτισμένοι με τη ματαιότητα σε ζωή χωρίς ποιότητα, ψυχικά στραγγαλισμένοι, κι από την ημερομηνία λήξεως στριμωγμένοι. Επειδή απογοητευόμαστε, ανησυχούμε και δε σωφρονούμε.

Τελικά, συνειδητοποιούμε ότι από μόνοι μας είναι αδύνατο να σωθούμε. Δε σωζόμαστε με τις δικές μας δυνάμεις κι εξυπνάδες. Χρειαζόμαστε δάνειο, πίστωσι, βοήθεια από Μέγα Χορηγό. Έχουμε άμεση ανάγκη από τη Χάρι Του. Από το Μέγα Έλεός Του, το αιώνια αποταμιευμένο στα σπλάγχνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που ενεργοποιείται σωτηριολογικά δια της μυστηριακής μας εκούσιας συμμετοχής. Πρόκειται για την καλύτερη δανειοληπτική κίνησι χωρίς τόκους, αλλά και χωρίς υποχρέωσι επιστροφής κεφαλαίου!

Τί άλλο θέλουμε λοιπόν για να γεμίσουμε από αιώνια χαρά και ευγνωμοσύνη; Πράγματι, δεν υπάρχει πουθενά αλλού τέτοια θυσιαστική προσφορά όπως στη Σταυρωμένη δική μας Αγία Τράπεζα. Παίρνοντας λοιπόν, την άνωθεν χορηγία, βαδίζουμε την πλέον ασφαλή πορεία, μέσα από τις αναγκαστικά δαιδαλώδεις διαδρομές, της προσωπικής μας σωτηρίας. Πρόκειται για το πλέον σημαντικό θέμα, που πραγματικά αξίζει να ασχοληθούμε, για να μιλάμε και να μιλάμε κι ατελεύτητα να μιλάμε με αντίκρισμα και τελικό σκοπό, αιώνια να αγαπάμε και να αγαπάμε και να αγαπάμε…. ΑΜΦΙΑΝΟΣ. *Περιοδικό «Όσιος Νίκων ο Μετανοείτ». *Εκ του ιστολογίου «orp» της 30.10. 2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΥ

Ὁ Ἀντρέι Ταρκόφσκυ – μικρός, νευρικός, βίαιος, σχεδὸν ἀσιατικὸς τύπος – δὲν εἶναι λιγότερο ἀπαιτητικὸς ἀπὸ τὶς ταινίες του. Ὅσο ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ἰκανοποίηση τοῦ κοινοῦ, θεωρῶντας πὼς τὸ ἔργο ποὺ ἔχει νὰ κάνει πρέπει νὰ τὸ κάνει, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ μόδες καὶ γιὰ ἐπιτυχίες, ἄλλο τόσο δὲν φροντίζει νὰ προσελκύσει τὸν Τύπο καὶ ἄλλα κέντρα κοινῆς γνώμης. Ἀπεχθάνεται τὴν κινηματογραφική κριτική, ποὺ τὴν βρίσκει στὸ σύνολό της μέτρια. Ἀποφεύγει τοὺς δημοσιογράφους. Ἀγαπᾶ νὰ προκαλεῖ, νὰ διακηρύττει, λόγου χάρη, παρωχημένες θέσεις τοῦ τύπου: Ὁ ἄνδρας εἶναι γιὰ νὰ ἐνεργεῖ καὶ νὰ δημιουργεῖ. Ἡ γυναῖκα γιὰ ν’ ἀγαπᾶ τὸν ἄνδρα.

Αὐτὴ ἡ ἀποσιώπηση, ὅσον ἀφορᾶ τὸ σχολιασμὸ τοῦ ἔργου του, μαζὶ μὲ τὴν δυσκολία προσέγγισης τῶν ταινιῶν του, ἰδὶως τῶν τελευταίων, μπορεῖ νὰ ἐξηγήσει μιὰ σοβαρὴ παρεξήγηση, ποὺ εἶναι πιὰ καιρὸς νὰ διαλυθεῖ, γιὰ τὴν προσωπικὴ μεταφυσική τοῦ Ταρκόφσκυ. Ὁ κινηματογραφικός τύπος, ἰδιαίτερα, ἔχει παρουσιάσει τὸν Ταρκόφσκυ ὄχι σὰν ἕναν πιστό ἀλλὰ σὰν ἕναν ἄνθρωπο ποὺ νοσταλγεῖ τὸν Θεό. Βάζουν στὸ στόμα του Ταρκὸφσκυ φράσεις ἑκατὸ φορὲς ξαναειπωμένες: «Γιὰ μένα, ὁ οὐρανὸς εἶναι ἄδειος» (Positif Νο 109), «Δὲν διαθέτω τo ὄργανο, μὲ τo ὁποῖο νοιώθουμε τὸν Θεὸ» (Ecran Νο 66).

Ρωτήσαμε τὸν Ταρκόφσκυ, πῶς μποροῦσε νὰ συμβιβάζει τὸν ἀγνωστικισμὸ αὐτὸν μὲ τὴν ὁλοφάνερη πνευματικότητα, πῶς μποροῦσε νὰ λέει ταυτόχρονα: «Τὸ νόημα τῆς ζωῆς εἶναι νὰ ὑψωνόμαστε πνευματικὰ» καὶ «Γιὰ μένα ὁ οὐρανὸς εἶναι ἄδειος»…

Ἀναπήδησε: «Ὁ οὐρανὸς εἶναι ἄδειος… Ποτὲ δὲν τό ‘πα αὐτό! Ποῦ διαβάσατε κάτι τέτοιο; Ὁ Μπέργκμαν θὰ μποροῦσε νὰ τὸ πεῖ ἢ ὁ Κίρκεγκαρντ! Ἐγὼ ποτέ!»

«Γιὰ σᾶς λοιπὸν ὁ οὐρανὸς δὲν εἶναι ἄδειος»;«Ὄχι, βέβαια»!

«Τὸ ἐρώτημα γίνεται πιὸ ἁπλό. Τί εἶναι γιὰ σᾶς τὸ πνευματικό; Ποιά εἶναι ἡ πίστη σας»;
Πιστεύω, πὼς ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπὸ Κάποιον, ποὺ εἶναι ἀνώτερος, ποὺ εἶναι ἄπειρος καὶ πὼς ὅλη ἡ ζωὴ ὀφεὶλει νὰ ὑπηρετεῖ αὐτὸν τὸν Κάποιον».

«Αὐτὸ τὸ ἀνώτερο Ὄν εἶναι ὁ Θεὸς τῆς χριστιανικῆς παραδόσεως»;«Ἀναμφίβολα».
«Θὰ λέγατε, πὼς εἶστε Ὀρθόδοξος»;«Ναι».

«Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ δίνετε μιὰ τόσο ἁπλὴ ἀπάντηση σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα…».«Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ μοῦ θέτουν τέτοιο ἐρώτημα. Οἱ δημοσιογράφοι ἐρμηνεύουν μὲ τὸν τρόπο τους. Γράφουν ὅ,τι θέλουν. Ἢ δὲν καταλαβαίνουν…». «Κι ὅμως, εἶναι πολὺ πιὸ ἁπλὸ νὰ ξὲρουν πὼς ἐπικαλεῖσθε τὴν Ὀρθοδοξία μᾶλλον, παρὰ μιὰ «κούφια», διάχυτη πνευματικότητα…».«Θά ‘θελα νὰ προσθέσω, πὼς βρίσκομαι ἀκόμη μακριὰ ἀπὸ αὐτὸ πρὸς τὸ ὁποῖο τείνω. Μιλάω γιὰ ἕνα ἰδανικό, προσωπικὰ εἶμαι πολὺ μακριά».

«Διαβάσαμε ἐπίσης γιὰ σᾶς, πὼς εἶστε κάποιος, ποὺ πέρασε μετὰ τὸν Ἀντρέϊ Ρουμπλιὼφ «ἀπὸ μιὰ πίστη στὸν Θεὸ, σὲ μιὰ πίστη στὴν τέχνη» (Etudes cinematographiques Νο 135-138)».(Δυνατὰ γέλια). «Καλὸ κι αὐτό…(ἐξοργισμένος). Ποιά τέχνη;

Πῶς μπορεῖ νὰ «πιστεύει» κανεὶς στὴν τέχνη; Ποτὲ δὲν πίστεψα στὴν τέχνη. Ἡ τέχνη εἶναι ἡ ἀντανάκλαση μέσα στὸν καθρέφτη αὐτοῦ ποὺ εἴμαστε, μιᾶς ἀνώτερης ἱκανότητας νὰ δημιουργεῖς.

Δὲν κάνουμε τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ μιμούμεθα τὸν Δημιουργό. Εἴμαστε πλασμένοι κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ἡ πράξη τῆς δημιουργίας εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς κινήσεις, ὅπου γινόμαστε ὅμοιοί του».

«Μὲ λίγα λόγια ἐπικαλεῖστε μιὰ θρησκευτική ἀντίληψη τῆς τέχνης»;«Πραγματικά. Ἡ τέχνη εἶναι μιὰ προσευχή. Εἶναι ἡ προσευχή μου. Κι ἂν ἡ προσευχὴ μου ἐνδιαφέρει κάποιον, τότε ἡ τέχνη μου εἶναι χρήσιμη. Τὸ χρέος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ ὑπηρετεῖ. Ὁ κόσμος φτιάχτηκε πάνω σ’ ἕναν μοναδικὸ τύπο σχέσεως, χάρις στὸν Θεό, τὴν διακονία.

Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, πὼς οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ νὰ μὴ διακονοῦν ἀλλὰ νὰ ὑποδουλώνουν τοὺς ἄλλους, προσπαθοῦν ν’ ἀναποδογυρίσουν τὴν σχέση καὶ νὰ θεμελιώσουν ἔτσι τὴν ἐξουσία τους. Γι’ αὐτὸ, ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἀγῶνες γιὰ τὴν ἔξουσία».

«Ἀντὶ νὰ ποῦμε διακονοῦν, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ν’ ἀγαποῦν»;«Ἀσφαλῶς».

«Καὶ μὲ ποιό τρόπο ἡ τέχνη μπορεῖ νά ‘ναι ἔτσι διακονία καὶ ἀγάπη»; «Ἄ… αὐτό, κατὰ τὴ γνώμη μου, εἶναι ἕνα μυστήριο. Εἶναι τὸ μυστήριο τῆς δημιουργίας. Θὰ μπορούσαμε νὰ ζήσουμε εἴκοσι, τριάντα αἰῶνες, ποτὲ δὲν θὰ μαθαίναμε, πῶς δημιουργήθηκε ὁ κόσμος, ὅπως δὲν θ’ ἀποκρυπτογραφήσουμε ποτὲ τὸ μυστήριο τῆς δημιουργίας. Ὅταν γονατὶζουμε μπροστὰ σὲ μιὰ εἰκόνα καὶ προσευχόμαστε στὸν Θεὸ, βρίσκουμε τὰ ἀληθινά, τὰ σωστὰ λόγια. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ὅταν ἀπευθύνεις τὴν τέχνη σου στὸν Θεὸ σὰν μιὰ προσευχή, βρίσκεις τὰ σωστὰ πρόσωπα ποὺ θὰ βάλεις στὸ ἔργο σου».

«Οἱ ταινίες σας εἶναι ἡ ἔκφραση ἀγάπης γιὰ τὸν Δημιουργό»;«Θά ‘θελα πολὺ νὰ τὸ πιστέψω… Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, προσθέτουμε πάντα ἕνα σωρὸ πράγματα στὴν δημιουργικὴ ὁρμή, ἀλλὰ τὸ ἰδανικὸ γιὰ μένα θά ‘ταν ν’ ἀπελευθερωθῶ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ περιττά. Ὁ Μπὰχ γιὰ παράδειγμα: Νὰ ἡ καθαρὴ δημιουργία. Ἀπὸ συνέντευξη σὲ ἰταλικὸ περιοδικό. *Εκ του ιστολογίου «agiazoni.gr» της 17.10.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

«ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΚΡΑΝΘΗ Η ΕΛΕΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ»

Ένα βιβλίο για τη ζωή και το έργο της

Μετά από δέκα χρόνια έρευνας η Ευρυδίκη Περικλέους-Παπαδοπούλου, έφερε στο φως της δημοσιότητας μέσω των εκδόσεων Νεφέλη,το συγκλονιστικό βιβλίο “Και πολλά επικράνθη η Ελένη της Καρπασίας”. ‘Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από την ζωή και το έργο της μαρτυρικής δασκάλας Ελένης Φωκά, στην κατεχόμενη από τους Τούρκους Καρπασία. Αφορά πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα, καθώς και στοιχεία μυθοπλασίας, απαραίτητα για την λογοτεχνική απόδοση του έργου.

της Πόπης Αρωνιάδας

Οι φωτογραφίες αλλά και η κυπριακή διάλεκτος, που επικρατεί στο βιβλίο, βάζουν τον αναγνώστη να βιώνει τα γεγονότα και να συγκινείται με την εξέλιξη της ιστορίας, μέσω των διαλόγων και των λεπτομερών περιγραφών της Ελένης. Το βιβλίο “άθλος” της Ευρυδίκης Περικλέους Παπαδοπούλου, αποτελείται από 571 σελίδες, κυρίως σε κυπριακή διάλεκτο, με λεπτομερείς περιγραφές, με ονόματα και ημερομηνίες, όλες τις μαρτυρίες από το στόμα της Ελένης Φωκά και των μαθητών της, όπου πενήντα χρόνια τώρα καίνε βαθιά την ψυχή τους.

Το σπίτι του Λύσανδρου και της Λουτσίας Φωκά, λιτό δεμένο με τη φύση, απλωμένο στα χώματα που πότιζαν καθημερινά με τον ιδρώτα και την αγάπη τους. Ένα μικρό κάστρο απόρθητο, μακριά από το κέντρο του χωριού στην περιοχή Φροτόλα, δίπλα στη Βασιλική της Αγίας Τριάδας, σε μικρό υψόμετρο από τη θάλασσα. Νοικοκυρόσπιτο, όχι μόνο δεν τους έλειπε τίποτα, αλλά πουλούσαν τις παραγωγές τους και ζούσαν με αξιοπρέπεια. Μπόλιασε τα παιδιά τους με την αγάπη για τη γη τους ο Λύσανδρος.

Ιδιαίτερα η Ελένη η πρωτότοκη, πήρε βαθιά το μπόλι στο είναι της και δόθηκε ψυχή και σώμα στον τόπο της. Οι οικογένειες της Καρπασίας δεμένες σε όλα τα παρακλάδια τους. Οι γειτονιές δίχως προβλήματα, η μικρή τους κοινωνία λειτουργούσε με σεβασμό για την ιδιαιτερότητα η μια της άλλης. Τηρούσαν τα ήθη και τα έθιμα. Οι θρησκευτικές γιορτές σε όλο τους το μεγαλείο, καθώς αποτελούσαν την διασκέδασή τους και την αλλαγή από την καθημερινότητα, όπως γίνεται σε όλους τους μικρούς τόπους.

Η τουρκική εισβολή στις 15 Ιουλίου του 1974, άνοιξε πληγή στα σωθικά κάθε Κύπριου κι έτρωγε ασταμάτητα την ψυχή της Ελένης. Αίμα, θάνατος, βιασμοί, βασανιστήρια σε ημερήσια διάταξη. Οι περιουσίες και τα σπίτια αρπάχτηκαν. Οι πιο πολλοί έφυγαν “Διά της ιδίας θελήσεως” για τα ελεύθερα κομμάτια της Κύπρου. Στις 25 Αυγούστου του 1974 σείστηκε συθέμελα η γη της Αγίας Τριάδας. Οι αττίλες ήξεραν ακριβώς που θα πήγαιναν και τί θα συναντούσαν. Κλαυθμός και οδυρμός τριγύρω, οι γυναίκες με τα παιδιά και τους γέρους έφυγαν προσωρινά να κρυφτούν από την βαρβαρότητα. Τους άνδρες και τα αγόρια τους στοίβαζαν οι τούρκοι σε λεωφορεία που είχαν φέρει και τους οδήγησαν προς άγνωστη κατεύθυνση. Μέσα σ’ αυτούς και ο πατέρας Λύσανδρος.

Το όνειρο της Ελένης για ελευθερία και Δικαιοσύνη. Το όνειρο της Ελένης ήταν να γίνει δασκάλα. Με τις καλές σοδιές που είχαν από τα κτήματά τους, ο πατέρας Λύσανδρος την έστειλε στην Αθήνα να σπουδάσει το όνειρό της. Όμως δεν τα κατάφερε να μπει στην ανάλογη σχολή και σπούδασε Οικιακή Οικονομία, γύρισε στον τόπο της και διορίστηκε. Μορφωμένη και εκ φύσεως ανήσυχη, μόλις αντιλήφθηκε την εμφάνιση των στρατιωτών των Ηνωμένων Εθνών, έγραψε σε μια κόλα χαρτί τα ονόματα των ανδρών του χωριού που συνέλαβαν οι Τούρκοι και με χίλιες προφυλάξεις τις φύτεψε στα χέρια τους. Από εκείνη την στιγμή και μετά, δεν σταμάτησε ποτέ. Με κάθε τρόπο έστελνε κρυφά επιστολές προς όλες τις κατευθύνσεις που θεωρούσε πως μπορεί να βοηθηθεί ο τόπος της. Κατήγγειλε τις θηριωδίες που βίωναν στην καθημερινότητά τους οι άνθρωποι των κατεχόμενων.

Η Ελένη, με κίνδυνο της ίδιας της της ζωής, μπήκε με θάρρος και θράσος στο λεηλατημένο σχολείο. Μόνη της, προσπάθησε να διαμορφώσει σε λειτουργικές τάξεις κάποιους χώρους. Μάζεψε τα παιδιά των οικογενειών που αποφάσισαν να μείνουν στον τόπο τους και άρχισε να διδάσκει την γλώσσα τους και να στηρίξει την πίστη τους στην ορθοδοξία. Αυτές ήταν οι ρίζες τους και θα τις διατηρούσε με κάθε τρόπο.

Όμως, τον εξευτελισμό τον ένιωθε βαθιά στο μεδούλι η δασκάλα, αφού, σε καθημερινή βάση, πήγαινε πρωί πρωί να καθαρίσει την βρομιά που άφηναν πίσω τους “εκείνοι”. Ουρούσαν και αφόδευαν στις τάξεις, πετούσαν ψόφια ζώα στο νερό, έκλεβαν τα κεραμίδια από την σκεπή. Πόλεμος καθημερινός, προσωπικός. «Εις πείσμα των καιρών…» έλεγε η Ελένη. «Είμαστε σκλάβοι…» έπλενε, καθάριζε, απολύμαινε κάθε μέρα πατώματα, θρανία, έδρα πριν έρθουν τα παιδιά.

Εκτός όμως από τα γράμματα η δασκάλα, ήθελε να εμφυσήσει στις ψυχούλες των ταλαιπωρημένων παιδιών την ελπίδα, πως, μια μέρα θα ελευθερωθούν. «Ελευθερία και δικαιοσύνη να σκέφτεστε παιδιά μου, ελευθερία και δικαιοσύνη, και θα έρθουν σύντομα, θα δείτε». Από το ξημέρωμα μέχρι το σούρουπο η ζωή της δασκάλας ήταν στο σχολείο. Οι μαθητές της ήταν τα δικά της παιδιά, ασχολούταν με τις ανάγκες του καθ’ ενός ξεχωριστά. Σ’ αυτή την ζωή η Ελένη Φωκά, έζησε πολλές και δύσκολες ζωές. Οι λεπτομερείς περιγραφές της Ευρυδίκης Περικλέους – Παπαδοπούλου με άρτια λογοτεχνική γλώσσα και ύφος, περιγράφει επίσης τον αγώνα της δασκάλας να επικοινωνήσει την κατάσταση που επικρατούσε στα κατεχόμενα σε Ευρώπη, Αμερική και όπου αλλού κατάφερνε να φτάσει ο λόγος της.

Μετά από χρόνια, εκδιώχτηκε από την Καρπασία. Δεν σταμάτησε ποτέ τον αγώνα της μέχρι και σήμερα. Η ελληνική σημαία που φυλασσόταν πίσω από το εικονοστάσι της, ποδοπατήθηκε και βεβηλώθηκε αισχρά. Η Ελένη πίστευε πως δεν θα την ξανάβλεπε και πόνεσε βαθιά. Όμως, έφτασε ξανά στα χέρια της μέσω κάποιου συντοπίτη, που κατάφερε να την διασώσει και της την έστειλε κρυφά. Άνοιξε η ψυχή της, αναπτερώθηκε η ελπίδα της. Την έπλυνε στην θάλασσα της Καρπασίας, την φύλαξε χρόνια πολύτιμο φυλακτό στην αγκαλιά της. Την παρέδωσε στα χέρια του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, με λυγμό στην φωνή της, μπροστά στα δακρυσμένα μάτια επτακοσίων πενήντα ανθρώπων, που παρακολουθούσαν την μεγαλειώδη παρουσίαση αυτού του βιβλίου, στο Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου, στις 9 Οκτωβρίου του 2024. Το βιβλίο αυτό αποτελεί τιμή για τα γράμματα, τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. *Εκ του ιστολογίου «slpress.gr» της 19.10.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΞΕΡΑΤΕ!

Είμαι η Παρακμή! Η μοναδική υπερδύναμη στον πλανήτη γη! Είμαι αρνητής του Θεού και της φύσης, εχθρός του ανθρώπου, φορέας του πολέμου, καταστροφέας των εθνών! Εγώ επινόησα τη Νέα Παγκόσμια Τάξη, τη Μεγάλη Επανεκκίνηση, την Παγκόσμια Διακυβέρνηση, την woke ατζέντα και τον Μετανθρωπισμό. Είμαι εφευρέτης και ιδρυτής του ψευδεπίγραφου ουμανισμού, της πολυπολιτισμικότητας και της πολτοποίησης των εθνικών ταυτοτήτων.

του Νίκου Ταμουρίδη

Εγώ υποστηρίζω την αντίχριστη διδασκαλία, την «διαφορετικότητα», τον «δικαιωματισμό» και την «ισλαμολαγνία». Είμαι διδάσκαλος της παρά φύσιν φιλοσοφίας, της διαστροφής και της ανωμαλίας, της κτηνοβασίας, της παιδοφιλίας και του σατανισμού. Εγώ επέβαλα τη μεταστροφή των εννοιών και την ανατροπή του βιολογικού φύλου (άνδρας-γυναίκα).

Είμαι η Παρακμή! Είμαι αρνητής του κλασικού ελληνικού πολιτισμού, καθώς των ηθικών και των πνευματικών αρετών. Εγώ πολυδιαφημίζω την περίσσεια γνώση της ψηφιακής εποχής και την υπερσύγχρονη τεχνολογία χωρίς ηθική. Είμαι εφευρέτης των πολυδιαφημιζόμενων «έξυπνων πόλεων», δηλ. των σύγχρονων φυλακών.

Εγώ προωθώ τον βιασμό της λογικής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είμαι εραστής και μαέστρος της αισχρής, όλων των ειδών, προπαγάνδας, της χειραγώγησης των μαζών και της αστυνόμευσης των σκέψεων.

Είμαι η Παρακμή! Είμαι αυτή που ονομάζει Δημοκρατία τον ολοκληρωτισμό και την απολυταρχία. Είμαι αυτή που βαπτίζει τον πατριώτη φασίστα και ακροδεξιό και τον προδότη ρεαλιστή. Είμαι αυτή που χαρακτηρίζει τον εθνικόφρονα ρατσιστή, οπισθοδρομικό, ξενοφοβικό και ισλαμοφοβικό. Είμαι αυτή που ονομάζει πολιτική ορθότητα την απόλυτη υποδούλωση στην γνωστή παγκόσμια πολιτικοοικονομική ελίτ και στις εξουσίες των ύποπτων σκοτεινών διαδρόμων.

Είμαι αυτή που ελέγχει απόλυτα τα παντοδύναμα ΜΜΕ, τα σύγχρονα πλυντήρια εγκεφάλων. Είμαι αυτή που κατευθύνει απόλυτα τις ΜΚΟ και τις δήθεν ανεξάρτητες αρχές, που κάνουν το έργο των εντολοδόχων τους καλυπτόμενοι με βελούδινο μανδύα.

Είμαι η Παρακμή! Είμαι μαέστρος του παγκόσμιου ελέγχου και της παγκόσμιας υγειονομικής και διατροφικής δικτατορίας. Είμαι ειδικός της μαζικής κορωνοϊκής παρανοϊκής ψύχωσης και των μεταμφιεσμένων βιολογικών όπλων αφανισμού της ανθρώπινης ζωής. Είμαι εφευρέτης της τεράστιας απάτης της «κλιματικής κρίσης» και της «υπερθέρμανσης του πλανήτη».

Είμαι προωθητής της ηθελημένης ενεργειακής κρίσης και φτωχοποίησης των λαών, προς υποστήριξη δήθεν της ειρήνης. Είμαι εντολέας της ζωοκτονίας, της «παρασκευής» συνθετικού κρέατος και συνθετικών τροφών για «να μειωθεί το διοξείδιο του άνθρακα» και της «σκουπιδοφαγίας» και εντομοφαγίας (!) για να σωθεί ο πλανήτης.

Είμαι η Παρακμή! Θαυμάστε! Προσκυνήστε! Υπακούστε! Ξεχάστε τον κόσμο που ξέρατε! *Εκ του ιστολογίου «Πενταπόσταγμα» της 7.4.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ ὁ Μανώλης καί ἡ γιαγιά μου ἡ Μαρία, ἀπό τόν πατέρα μου, ἔφεραν στήν ζωή μέσα στόν πόλεμο, σέ συνθῆκες δύσκολες καί ἀντίξοες, στήν ὑπό γερμανική κατοχή Αἴγινα, ἑπτά παιδιά στόν κόσμο. Πέντε ἀγόρια καί δύο κορίτσια. Ὁ παπποῦς μου ὁ Δημήτρης καί ἡ γιαγιά μου ἡ Θεανώ, ἀπό τήν μητέρα μου, ἔφεραν στήν ζωή τήν ἴδια ἀκριβῶς ἐποχή πέντε παιδιά. Τρία κορίτσια καί δύο ἀγόρια.

Ἦταν μία περίοδος πού ἡ πατρίδα μας ἦταν καθημαγμένη. Θέριζε ἡ πεῖνα. Ἡ γιαγιά μου χόρταινε ἑπτά παιδιά καί ἕνα, πού ἔχασε, μέ δύο τρία τηγανητά αὐγά. Ὅμως οἱ παπποῦδες μου ἔκαναν ὅ,τι καί χιλιάδες Ἕλληνες ἐκείνης τῆς περιόδου. Μεγάλη οἰκογένεια. Στήν πραγματικότητα υἱοθέτησαν πολύ πρίν εἰπωθεῖ δημοσίως ἀπό τήν Χαρούλα Ἀλεξίου τό τραγούδι «ἔλα νά κάνουμε ἕναν Ἕλληνα ἀκόμα!».

Μελετῶντας τήν καμπύλη μέ τά δημογραφικά στοιχεῖα τῆς πατρίδας μας μετά τόν πόλεμο καί τήν ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας, μετά τήν ἔνταξη στήν Εὐρωπαϊκή Οἰκονομική Κοινότητα, μετά τήν ψήφιση τοῦ νέου οἰκογενειακοῦ δικαίου ἀπό τό ΠΑΣΟΚ, μετά τήν ἔνταξή μας στήν Οἰκονομική καί Νομισματική Ἕνωση, μετά τήν οἰκονομική περιπέτειά μας τήν δεκαετία τοῦ 2010, τό ἐρώτημα πού προκύπτει ἀβίαστα εἶναι τό ἑξῆς:

Γιατί αὐτή ἡ μεταπολεμική ἀνοδική καμπύλη γεννήσεων ἄρχισε νά ἐμφανίζει σημάδια φθορᾶς μετά τήν δεκαετία τοῦ ’80, κάμψεως μετά τήν εἴσοδό μας στόν οἰκονομικό «παράδεισο» τῆς ΟΝΕ καί καταρρεύσεως μετά τήν χρεοκοπία τῆς χώρας; Ἐάν τό πρόβλημα ἦταν οἰκονομικό, ἡ κατάρρευση τῶν γεννήσεων δέν δικαιολογεῖται παρά μόνο γιά τήν τελευταία φάση τῶν μνημονίων. Σ’ ὅλες τίς προηγούμενες περιόδους ἡ Ἑλλάδα κατέγραφε οἰκονομική ἄνοδο, ἀλλά ἡ δημογραφία στήν πατρίδα μας κατέγραφε παραδόξως τήν ἀκριβῶς ἀντίθετη τροχιά.

Γιατί γεννούσαμε λοιπόν περισσότερο ὅταν ἤμασταν φτωχοί καί γεννοῦμε λιγώτερο ὅταν γίναμε πλούσιοι; Εἶναι ἡ δημογραφία οἰκονομικό θέμα μόνο; Ἤ κατά βάση εἶναι ἀξιακό; Θά ἐπιχειρήσω νά δώσω σήμερα μερικές πρῶτες ἀπαντήσεις: Ἡ ἄνοδος τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ μετά τόν πόλεμο συνέπεσε μέ τό γεγονός ὅτι εἴχαμε ἐθνικό κράτος. Ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες βαδίζαμε πρός τήν ἴδια κατεύθυνση καί πρός τόν ἴδιο προορισμό. Ὅτι τά σύμβολα, οἱ θεσμοί ἡ ἱστορία μας, ἡ σημαία, ἡ θρησκεία, ἡ οἰκογένεια, ἡ παιδεία ἦταν ἀδιαμφισβήτητα στοιχεῖα τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας γύρω ἀπό τήν ὁποία ὑπῆρχε ἐθνική συσπείρωση.

Ἡ πατρίδα ἦταν ἕνα σκέπαστρο γιά ὅλους πού δέν ἄφηνε κανέναν ἀπ’ ἔξω. Ἡ πρόσφατη ἀνάμνηση τῆς ἱστορίας μας, οἱ πόλεμοι, οἱ ἐμφύλιοι, οἱ κατοχές, δείχνουν ὅτι μόνο μέ τήν ἑνότητα μπορέσαμε νά πᾶμε μπροστά. Οἱ Ἕλληνες δενόμασταν ἀπό μία κοινότητα ἀξιῶν καί ἀλληλοσεβασμοῦ τήν ὁποία μπορεῖ νά διακρίνει κανείς ἄλλως τε καί στίς ἑλληνικές ταινίες τῆς ἐποχῆς. Ἡ παράδοσή μας εἶχε πολύ ἰσχυρή ἐπιρροή στήν ζωή μας. Ἡ κοινωνία μας εἶχε σαφῆ καί δομημένη ἱεραρχία.

Οἱ χριστιανικές ἀξίες πού κυριαρχοῦσαν ἔδιναν ψυχική δύναμη καί πίστη στούς οἰκογενειάρχες νά ξεπερνοῦν τίς δυσκολίες. Ἀμέσως μετά τήν μεταπολίτευση αὐτή ἡ κοινότητα ἀξιῶν ἐνισχύθηκε ἀκόμη περισσότερο ἀπό τό αἴσθημα τῶν Ἑλλήνων, ὅτι ἡ προκοπή ἀνταμείβεται. Καί ὅτι ἀξίζει νά κάνει κανείς μεγάλη οἰκογένεια. Ἡ οἰκογένεια ἦταν οἰκονομικό κύτταρο. Γύρω ἀπό τίς χιλιάδες μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις πού σήμερα τελοῦν ὑπό διωγμό ἀναπτύχθηκε ἡ οἰκονομία μας. Ἡ ἐθνική συνοχή ἦταν τόσο μεγάλη καί ἰσχυρή, καί σέ συνδυασμό μέ τήν θρησκευτική ὁμοιογένεια δημιουργοῦσε μία ἀδιατάρακτη ἑνότητα.

Τό ἄτομο εὕρισκε τήν ἱκανοποίηση τῶν φιλοδοξιῶν του μέσα ἀπό τήν ἐκπλήρωση τοῦ συλλογικοῦ ὀνείρου τῆς πατρίδας. ΜἈπό τήν δεκαετία τοῦ ’80 καί μετά, τήν ἀλλαγή τοῦ οἰκογενειακοῦ δικαίου, τήν ἀλλαγή τοῦ ἀξιακοῦ προτύπου, τήν ἐπικράτηση τῆς ἐλευθερίας τῶν ἠθῶν, τήν δραματική ἀλλαγή μέσα στά σχολεῖα μας, τήν καταξίωση τῆς γυναίκας κυρίως ὡς ἐργαζόμενης καί δευτερευόντως ὡς μητέρας, τά πράγματα σιγά-σιγά σταδιακά ξεκίνησαν νά ἀλλάζουν. Ἡ ἀτομική ἐπιθυμία ἄρχισε νά προηγεῖται τῆς ὀργανωμένης κοινωνίας. Οἱ πρῶτες ρωγμές στά οἰκογενειακά πρότυπα ἄρχισαν νά κάνουν τήν ἐμφάνισή τους.

Ἡ εἰκόνα ἄρχισε νά θαμπώνει. Καί μαζί πῆραν τήν κατηφόρα καί ἐμφάνισαν τήν πρώτη κάμψη καί οἱ ἀριθμοί τῶν γεννήσεων. Ὁ ἄκρατος φιλελευθερισμός τοῦ ἀτόμου προέλασε καί ὑπερνίκησε τόν κοινωνικό φιλελευθερισμό τοῦ ἀνθρώπου! Τά πάντα ἄρχισαν νά ἀποτιμῶνται σέ εὐρώ καί ὄχι σέ ἀξίες. Μέ συνέπεια ὁ ἀριθμός τῶν παιδιῶν νά περιοριστεῖ καί ἡ γέννησή τους νά ὑπηρετεῖ μόνο τήν κοινωνική συνθήκη καί τίς συμβάσεις. Ἡ ροή τοῦ χρήματος αὐξήθηκε, ἀλλά οἱ γενιές τῶν Ἑλλήνων πού γεννήθηκαν σέ συνθῆκες οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης μειώθηκαν! Φοβερό δέν εἶναι;

Ἡ δημογραφική κατάρρευση πῆρε μορφή χιονοστιβάδας στήν τελευταία δεκαετία. Ὅταν πλέον κατέρρευσαν καί οἱ ἀξίες καί οἱ οἰκονομικοί δεῖκτες τῆς χώρας. Τά νέα παιδιά μέ τούς μισθούς τῶν 800€ μέ τά ἐνοίκια τῶν 500€ δέν ἔχουν πλέον λεφτά γιά νά παντρευτοῦν. Ὄχι γιά νά κάνουν παιδιά… Σταδιακά ὑποχώρησε ἐπίσης ἡ αἴσθηση τῆς συλλογικῆς μοίρας στήν πατρίδα μας. Ἡ συσπείρωση γύρω ἀπό τόν ἐθνικό στόχο. Ἡ ἰδέα, πώς πολλά μικρά ὄνειρα μποροῦν νά ἱκανοποιηθοῦν μέσα ἀπό τήν ἐκπλήρωση ἑνός μεγάλου ὀνείρου. Ἡ σημαία ἀπό μπλέ βάφτηκε ρόζ. Ὁ χριστιανικός σταυρός, μέρος τῆς εὐρωπαϊκῆς ταυτότητας, σύμβολο ἀγάπης ἀλληλεγγύης καί ἰσότητας, βεβηλώνεται.

Τό ἐθνικό ὄνειρο ξεθώριασε. Ἡ παραδοσιακή πυρηνική οἰκογένεια μπῆκε σταδιακά σέ κρίση. Τά διαζύγια μετά τήν ἐπικράτηση τοῦ πολιτικοῦ γάμου ὁ ὁποῖος ἀτόνησε τόν ἱερό δεσμό τοῦ μυστηρίου τοῦ θρησκευτικοῦ, ἐκτοξεύτηκαν σέ ὕψη ρεκόρ. Τά μυστήρια πού ἔδιναν πανηγυρικό τόνο σέ κάθε νέα ζωή ὅπως οἱ βαπτίσεις ἀντικαταστάθηκαν ἀπό τίς ψυχρές ὀνοματοδοσίες στά δημοτικά ληξιαρχεῖα.

Τό βαρύ τυπικό τῶν θρησκευτικῶν γάμων ἀντικαταστάθηκε ἀπό κάτι παλιόχαρτα, πού ὀνομάζονται σύμφωνα συμβίωσης, τά ὁποῖα μποροῦν νά διαλυθοῦν ἄν ὁ ἕνας σύζυγος στείλει ἐξώδικο καταγγελίας τους στόν ἄλλο. Λές καί πρόκειται γιά μισθωτήριο συμβόλαιο καί ὄχι γιά ψυχές. Ἀποϊεροποίηση ὀνομάζεται αὐτό! Καί βεβαίως φτάσαμε στό κορυφαῖο τῆς ματαιότητας! Νά δημιουργήσουμε δύο βιομηχανίες γύρω ἀπό τήν μητρότητα, λίαν προσοδοφόρες. Τήν βιομηχανία τῶν ἀμβλώσεων, στήν ὁποία πληρώνεις γιά νά χάνεις παιδιά ὅταν μπορεῖς νά τά γεννήσεις. Καί τήν βιομηχανία τῶν παρένθετων μητέρων, πού πληρώνεις γιά νά ἀποκτήσεις τά παιδιά πού ἔχασες, ὅταν σέ ἔχουν πάρει τά χρόνια καί δέν μπορεῖς νά τεκνοποιήσεις.

Χάνουμε κάθε χρόνο μιά Λάρισα σέ ἀμβλώσεις, ἀλλά ἡ κυρίαρχη πολιτική ὀρθότης ἀπαγορεύει νά πεῖς σέ ἕνα νέο κορίτσι «πρόσεξε, τό νά κάνεις ἄμβλωση δέν εἶναι σάν νά πηγαίνεις στόν ὀδοντογιατρό, μπορεῖς νά προκαλέσεις ἀνεπανόρθωτες βλάβες στήν ἀναπαραγωγική σου ἱκανότητα.» Ἀπαγορεύεται νά πεῖς πόσο χυδαῖο εἶναι τό ρῆμα «ἔρριξα», ἔρριξα ἕνα παιδί, πού χρησιμοποιεῖται γιά τίς ἀμβλώσεις. Τί εἶναι τό παιδί γιά νά τό ρίξεις; Μπάζα στόν γκρεμό; Καί τό κερασάκι: τήν ὥρα πού ἡ Ἑλλάς ἀντιμετωπίζει ὀξύτατο δημογραφικό πρόβλημα καί προέχει ἡ ἀνάταξη τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας, ἡ ἐθνική μας ἀπάντηση εἶναι ὁ γάμος κάποιων πού ἀπό τήν φύση δέν μποροῦν νά τεκνοποιήσουν.

Εἰλικρινά ἥμαρτον! Κάπως ἔτσι γίνονται προβολές ἀπό τήν Νορβηγική Ἀκαδημία, πού λένε ὅτι ἄν συνεχίσουμε νά γεννᾶμε μέ αὐτούς τούς ρυθμούς, τό 2100 θά ἔχουμε ἀπομείνει μόλις δυόμιση ἑκατομμύρια Ἕλληνες καί τό Ἑλληνικό Ἔθνος θά κινδυνεύει ἀπό συρρίκνωση. Καί ὅτι οἱ μελλοντικοί ἱστορικοί θά λένε «κάποτε ἦταν μιά Ἑλλάδα».

Σᾶς ρωτῶ! Θά συμβιβαστοῦμε μέ αὐτόν τόν μαρασμό; Θά μείνουμε μέ σταυρωμένα τά χέρια; Θά κάνουμε κάτι; Ὅλες οἱ χῶρες λέμε ὅτι πᾶνε μπροστά. Ἔχω τήν ἐντύπωση ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες πρέπει νά πᾶμε λίγο πίσω, γιά νά πᾶμε μπροστά. Νά πᾶμε λίγο πίσω, γιά νά πάρουμε φόρα γιά τό ἅλμα! Νά πᾶμε λίγο πίσω, γιά νά ἐπιστρέψουμε στά βασικά πού ὅρισαν αὐτό τό ὑπέροχο ἔθνος τό ὁποῖο κάποιοι θέλουν νά μετατρέψουν σέ ἄθροισμα ἀτομικῶν ἐγωισμῶν γιά νά τό διασπάσουν. Τί θά μᾶς ἔλεγαν οἱ παπποῦδες μας ἄν ἀνασταίνονταν γιά μία ὥρα καί ἐπέστρεφαν στήν πατρίδα;

Θά μᾶς θύμιζαν μέ λέξεις καί εἰκόνες τήν πατρίδα πού μᾶς παρέδωσαν. Ταυτόχρονα θά μᾶς προειδοποιοῦσαν, μέ τά μυαλά πού ἔχουμε, ποιά πατρίδα κινδυνεύουμε νά παραδώσουμε ἐμεῖς στούς ἑπόμενους! Δέν εἶναι ὑπερβολή, ἀλλά ἀπαιτεῖται μία ἐθνική συνεννόηση πέρα ἀπό τίς κλασσικές κοινωνικές, πολιτικές, ἰδεολογικές ἤ ἄλλες διαχωριστικές γραμμές!

Ἡ Ἑλλάς ἀντιμετωπίζει ὑπαρξιακό πρόβλημα. Πρέπει νά δράσουμε γιά νά συνεχίσουμε νά ὑπάρχουμε. Καί αὐτό πιά δέν περνᾶ μέσα μόνο ἀπό τό πολίτευμα, τούς νόμους, τήν Κυβέρνηση, τήν ἀντιπολίτευση, τά κόμματα, τούς θεσμούς. Οἱ ἀπαντήσεις πού ψάχνουμε περνοῦν μέσα ἀπό τίς ψυχές μας. Ἡ πατρίδα μας χρειάζεται μιά ἠθική ἐπανάσταση. Χθές ἦταν νωρίς, αὔριο, μπορεῖ νά εἶναι ἀργά, τώρα εἶναι ἡ ὥρα. *Εκ της ηλεκτρονικής «ΕΣΤΙΑΣ» της 3.4.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.